Anne

Betovergrootmoeder

"He Kees, hier staat in de krant dat Mellie Uyldert leeft. Ik heb haar net in de boekwinkel zien liggen naast Harry Potter. Verborgen Sprookjes en Kruidenwijsheid."
"Waar leeft ze?" De nuchterheid zelf.

"Dat staat er niet. Alleen dat ze in april een lezing geeft in Alkmaar. Misschien woont ze in zo'n toverhuis als Harry, of anders in het bejaardenhuis. Ze is onderhand honderd."
"Hoe komt zo'n oud mensje zondags nou in Alkmaar?" Praktisch als altijd. "Ik bel wel even of wij haar kunnen brengen." Hij voegt de daad bij het woord, vindt ergens een nummer en belt nog op ook.

"Mellie Uyldert." In levenden lijve. Kees bloost ervan.
In de verte jubelt Mellie. "Wat heerlijk dat u belt. Ik deed net een schietgebedje om hulp. Ik ben op mijn rug gevallen en kan niet overeind komen. Bel maar aan en als ik niet bij de voordeur kom, gaat u achterom. Ik lig bij de erker."

Het duurt eeuwen voor we met een auto vol gereedschap in Bussum voor haar huis staan. Een sprookjeshuis met torentjes en erkers, verscholen in weelderig groen. We lopen knersend het grindpad op, bukkend onder wuivende thujatakken. Bij de buurman kraait een haan. Elke stap voert verder terug in de tijd.

Op de voordeur prijkt haar naambordje. Uyldert. We bellen met bonzend hart. Een jeugdige vrouw doet open. Uit de kamer klinkt een mannenstem. Het schietgebedje heeft meer mensen bereikt.

Daar zit ze. Met haar rug naar ons toe. Met lang glinsterend haar. Aan een tafel vol paperassen, stenen, verdroogde bloemen en een theepot op het lichtje.
"Pak maar ergens een stoel. Ik kan niet opstaan." Haar stem is kristalhelder. Haar gezicht ragfijn. Alleen haar gebogen rug laat zien dat ze pijn heeft.

De man heeft net de dokter gebeld en legt nu lachend een tijdschrift open voor haar. "Kijk Mellie, je staat er mooi op: Mellie Uyldert, Grootmoeder van de Nieuwe Tijd."
"Hoe kom ik daar nou in?" Haar handen glijden verwonderd over haar eigen foto.
"Je had toch een leuk gesprek met een jongeman in België?!"
"Ach ja, ik ben de laatste tijd wat vergeetachtig. Dat was op Oasis. Mijn conferentieoord in het natuurreservaat van Kalmthout."

Ze sluit haar ogen en ziet er ineens volkomen gelukkig uit. "Er komt daar genezende kracht uit de aarde omhoog. Naast het huis staan vier wijze bomen in een nauwe kring, waar ik precies tussenin pas. Dan voel ik de kracht uit de aarde door mijn voeten omhoog stromen"

"Hebben ze je dat tijdschrift niet gestuurd, Mellie?" Typisch Kees. Hij belt alweer naar België.
"Spreek ik met NUA? U hebt een verhaal over Mellie Uyldert in uw blad. Toevallig zit ik nu bij haar aan tafel en zij heeft dat blad niet gehad." Hij wendt zich tot Mellie. "Ze vraagt hoeveel je er wilt."
Mellie glimlacht ondeugend, of ze heel wat van plan is. "Doe er dan gelijk maar twee!"

Ze tovert een glimlach op ieders gezicht. Een echte betovergrootmoeder. En dat in onze tijd.